Widzę, że moje wawelskie zaręczyny nie zrobiły na nikim wrażenia (przynajmniej na nikim z blogowego światka, bo w realu to i owszem – największe na mnie jednakowoż) i raczej niewiele osób tu zagląda, ale coś tam mi jeszcze ślina na klawiaturę przyniosła.

Poszłam Ci ja do lekarza po skierowanie na prześwietlenie płuc (za ostatnim razem jedna pani radiolog omalże mnie nie uśmierciła stwierdzając jakiś cień co jej zdaniem może być nowotworowy) no i jakoś tak nieopatrznie powiedziałam pani doktor, że mam stan podgorączkowy od kilku dni i że może by mnie osłuchała. Osłuchała, obejrzała i walnęła mnie w nery. No i zabolało. Kazała natychmiast zrobić badania. Zrobiłam następnego dnia rano. Odbierając wynik poprosiłam pielęgniarkę o ocenę czy jest ok czy może mniej ok. No i się okazało, że bardzo nie ok jest i mam natychmiast iść do lekarza bez kolejki, co wywołało święte oburzenie pań starszych co czekały na swoją kolejkę by sobie z panią doktor poplumkać ile to dały ostatnio na radio co ma twarzy. Swoją drogą nie kumam jak można u lekarza gadać o takich rzeczach – znaczy pewnie po to by wszyscy słyszeli. Ostatnio jak byłam to wyjęłam Wysokie Obcasy to mnie omalże nie zabiły wzrokiem bereciki.

Ale do ad remu. Lekarz stwierdziła zapalenie nerek i zaordynowała leżenie w domu i się grzanie, bo to niebezpieczne podobno schorzenie jest. Zdziwiła się jak mogłam nic nie czuć i wyhodować sobie taki ładny zestaw szczepów bakterii. Musiało to trwać trochę. Długo nawet.

Także ten – siedzę w domu i pracuję, bo oczywiście standardowo poszłam na zwolnienie w najgorszym momencie (tak jakbym sobie poszła na urlop na żądanie). Teraz na chwilę się położę, żeby mi się tam jakieś zrosty nie porobiły.

A do lekarza więcej nie idę.